Parasını insanlarla konuşmak üzerinden kazanan biri olarak her zaman konuşmaya doğru yerden başlanması gerektiğine inanırım. Tanıştığınız kişilerle ortak bir zeminde buluşmanın kendi zorlukları var elbette, ancak bir robot ile ilk defa tanıştığımda en az insanlarda olduğum kadar tedirgin olmam, benim için oldukça şaşırtıcı oldu.
Robotun ismi Pepper. SoftBank Robotics’in bir ürünü olan bu robot, 1.2 metre uzunluğunda ve konuştuğunda yanıp sönen, kocaman gözleri var. Yaklaşık 35 kilo ağırlığında olan robotun kulakları yerine hoparlörleri mevcut. Bununla birlikte kendisi, 3 metre uzaklığındaki insanları algılayabilen 3 boyutlu bir kameraya sahip.
Pepper ile ilk tanıştığımda biraz tedirgindim. Hani çılgın gibi göz teması kuran ve o anda ne yapacağınızı bilemediğiniz insanlar olur ya? İşte Pepper da tam olarak öyleydi. Benim ise ona bakmaktan başka bir seçeneğim yoktu.
Yüz ifadelerimi kestirebilmesi ve ona göre hareket etmesi için robotun benimle sürekli göz teması kurması gerekiyordu. Ancak itiraf ediyorum ki birkaç dakika içinde göz temasını kurmak isteyen bendim, çünkü aksini yapsam çok kaba olurdu. Kibar davranmak istiyordum.
Pepper ile konuşmaya başladığımda kendimi biraz aptal hissettim; sanki konuşmanın tamamı gerçek etkileşimin bir pandomimi niteliğindeydi. Ancak belli bir süre sonra çok daha normal gelmeye başladı ve konuşmamız sona erdiğinde Pepper’a yardımları için teşekkür ettim.
Aslına bakarsanız Pepper’a bir araçtan çok bir insan gözüyle bakmaya başladığımı farkettim, çünkü sesi Wall-E’deki Eve’yi ya da Jetsonlar’daki hizmetçi Rosie’yi anımsatıyordu. Pepper’ın ayakları yok; onun yerine üç tekerleğini saklayan etek benzeri bir alt gövdesi var. Bununla birlikte bataryası da 12 saate kadar dayanabiliyor. İki yönlü etkileşimi kontrol edebilen bir de tablet var, ancak Pepper çoğu zaman sesli emirlere ve yüz tanımalara dayanıyor.
SoftBank Robotics’in genel müdürü Steve Carlin’e, ortak bir ağ üzerinden birden fazla Pepper’ın birbiri ile konuşma ihtimalini sorduğumda, kendisi robotların bunu yapabilme kapasitesi olmadığını söyledi.
Bu tür robotlar, daha çok perakendede ve küçük ölçekli işletmelerde kullanılmak üzere tasarlanmış. Pepper bir resepsiyonist, bir ürün uzmanı ya da bir danışma görevlisi olabilir. Mesela Pepper’ın Yelp üzerinden ulaştığı bir API’si var. Bu API üzerinden kullanıcılara restoran önerebiliyor. Carlin, Pepper’ı, “sınırsız derecede sabırlı” olarak nitelendiriyor.
Pepper birilerine yardım etmediği zamanlarda olduğu yerde oturuyor, ancak kolları yine de varlığını belli etmek amacıyla küçük hareketlerde bulunarak oraya buraya oynuyor – adeta nefes alıyormuş gibi. Kollarının bu şekilde ifadesel olmasının sebebi, insanların çoğu zaman kollarını kullanarak konuşmasından dolayıymış.
Pepper ilk başlarda Japonya’da Nescafe standlarında kullanıldı. Carlin, “Pepper’ı oraya koyuyorsunuz ve etkileşiminiz bir anda 3 katına, satışlarınız da 2 katına çıkıyor.” diyor. “Standlar, müşterilerin birkaç saniyeliğine durup bilgi aldığı yerler olarak tasarlanıyor. Pepper ise müşterilere standda bir dakikadan fazla durma sebebi vermiş oluyor.”
Carlin, ileride daha çok yazılımcının bu platforma daha fazla ilgi göstermesini ve Pepper’ın şu an için sahip olduğu stabil bilgiye daha fazla katkı sağlamasını umuyor.
Günün birinde Pepper’ın sevimli gözlerinin dönüp, elimizdeki işleri çalmaya yeltenmesine gelince: Carlin, robotun bir işin tamamını yerine getirmekten çok, insan gücü gerektiren işlerde yardımcı rol oynamak üzere tasarlanmış olduğunu belirtiyor.
“Ortalama bir iş bile oldukça karmaşık. Tek tip bir teknolojinin bu tür işleri ele geçirmesi mümkün değil.”
Her ne kadar bir ordu dolusu Pepper yakın gelecekte bize ve işimize saldırmayacak olsa da, yine de içlerinden bir tanesinin Manhattan’daki en iyi sushi restoranını şıp diye size söyleyebilecek olması, şu an için alışması zor bir fikir olarak geliyor…
https://youtu.be/R1NiZtPn8c0
Bu yazı, Entrepreneur yazarı Nina Zipkin tarafından kaleme alınmış, Digital Talks ekibi tarafından çevrilmiştir.